Ik heb niet gekregen wat ik nodig had

Ik heb niet gekregen wat ik nodig had

Dat is een gevoel wat veel mensen met zich mee dragen. Het is een zin die ik vaak hoor in de verhalen die mensen met mij delen in mijn praktijk. Het is een zin die vast is gaan zitten in hun lichaam en daar een blokkade vormt. Een zin waarachter pijn, gemis, verdriet en eenzaamheid schuilgaat. Opgesloten in een potje waarvan met alle geweld de deksel dichtgedrukt moet blijven worden, omdat het te pijnlijk is om die gevoelens te gaan toelaten. En ondertussen kom je in allerlei patronen terecht waar je helemaal niet in wilt zitten, maar wat wel iedere keer gebeurt. 

Een hindernis om de liefdesenergie vrij te kunnen laten stromen….van groot naar klein…. van jouw ouders naar jou en van jou naar jouw kinderen.

Het kan zijn dat je als kind niet gekregen hebt wat je nodig had. Dat je ouders je niet hebben kunnen zien en horen zoals jij wel graag gehoord en gezien had willen worden. Als kind ga je dan de liefde buiten jezelf zoeken. Je gaat geven in plaats van nemen. Je gaat van je plek af waardoor het onmogelijk wordt om te ontvangen van je ouders. De liefdesstroom bereikt jou dan niet meer. Hiermee ontstaat er nog meer leegte en eenzaamheid in je. En ga je nog meer uitreiken naar buiten om de steeds groter wordende leegte gevuld te krijgen. Maar het is nooit genoeg……

Het kan helpen om te gaan begrijpen dat ook jouw ouders ergens vandaan komen. Dat er gebeurtenissen in hun leven hebben gespeeld die hen gemaakt hebben tot wie ze zijn geworden. Jouw ouders hebben geen gebrek aan liefde voor jou in hun hart. Echt niet. Alleen soms zit deze liefde opgesloten in hun hart en kan het niet vrij stromen. Kunnen ze daardoor niet alles geven wat wel in hen zit. En ervaar jij dus een te kort… 

Hoe mooi zou het zijn als jij de energie die je gebruikt om dat ene potje dicht te drukken eens zou gaan gebruiken om wat je weggestopt hebt, te gaan toelaten? En je daarmee verantwoordelijkheid kunt gaan nemen voor je gemis (aan verbinding)? Je op die manier je eigen plek weer zou kunnen gaan innemen ten opzichte van je ouders en je daarmee de hoeveelheid liefde, steun en kracht die ze wel te geven hebben, zou kunnen gaan ontvangen? Hoe mooi zou dat zijn? 

Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat dat echt heel fijn is! En ook al weet ik dat het fijn is; evengoed vlieg ik ook nog met regelmaat van mijn plek af en moet ik toch weer voelen hoe naar het voelt als ik dat weer doe. Maar ik weet de weg terug…. De weg terug naar huis…. 

“Lieve vader en moeder, dank je wel voor alles wat jullie gegeven hebben. Het is veel! Ik ben nu volwassen en kan mijn eigen verantwoordelijkheid nemen voor mijn gemis. En de rest ga ik aan mezelf geven. De vruchten daarvan draag ik op aan jullie.” 

Lees die zinnen maar eens voor aan jezelf… en ga eens voelen wat het met jou doet….

Wil je meer weer weten over wegvliegen van je plek, waarom je dat doet en hoe je weer kunt landen op jouw plek? Dan kom gerust, voel je welkom…..

Liefs,

Danny van Boxtel
We hebben altijd een keuze

We hebben altijd een keuze

Laatst kwam er weer eens een vrolijke 5- jarige spring in het veld mijn praktijk binnen gehuppeld. Hij lachte alles weg. Alles wat zijn moeder zei was eigenlijk niet waar als ik hem moest geloven. Hij is NIET vaak boos, hij luistert WEL, enzovoort. 

Ik laat dat meestal maar gewoon voor wat het is. Ga de strijd om welles/nietes niet aan. Ik vertrouw erop dat wanneer de ander voelt dat hij mag zijn met al wat er is, vanzelf wel voelbaar en zichtbaar wordt voor mij wat er nu werkelijk speelt in de lagen onder zijn gedrag.

Mijn behandeltafel vond hij wel interessant. “Daar kan ik MAKKELIJK op klimmen”, zei hij stellig. Toen ik zei dat ik wel weet dat hij heel veel kan, keek hij me even aan. Ik voelde namelijk al lang dat dit kereltje vooral overal goed in wil zijn. De beste zijn, geen foutjes maken en controle willen hebben. In de sensibehandeling kwamen deze thema’s duidelijk naar voren en hebben we deze in beweging gezet zodat de energie weer meer kon gaan stromen. Hopende dat dit mannetje ontvankelijk zou worden om nieuwe stapjes te gaan zetten.

Toen hij de tweede keer kwam was al heel wat veranderd: zijn mama en hij hadden meer contact, ze konden dingen weer samen bespreken. Maar het zelf willen bepalen was nog wel heel sterk aan de orde. Het zelf willen bepalen heb ik ingezet in het werken met hem. Ik begrijp dat hij dit nog nodig heeft om zichzelf veilig en zeker te voelen. Als je zelf wilt bepalen moet je ook zelf de gevolgen dragen van de keuzes die je hierbij maakt. Dus we zijn gaan werken met donderwolkjes en zonnetjes.

Kies je voor een ‘donderwolk’ dan is het gevolg dat je gedoe krijgt. Kies je voor ‘de zon’ dan is het gevolg dat het leuker is in huis, dingen makkelijker gaan en gezelliger blijven. Aan moeder de uitdaging het ook echt bij hem te laten: laat hem maar kiezen en ervaren. Niet boos of geïrriteerd raken, maar je focussen op het geven van ruimte aan hem om te kiezen.

Dit weekend kreeg ik een appje: de donderwolk en de zon, bleken de gouden tip te zijn geweest. Verspreid door het huis liggen er nu donderwolkjes en zonnetjes. Zo kan hij altijd kiezen voor zijn eigen weer: donder en bliksem of zonnestralen. Hij is er mee in zijn nopjes… zijn ouders ook….

We hebben altijd een keuze…. Er zijn altijd mogelijkheden…

Liefs,

Danny van Boxtel
Wil jij mijn voelsprieten afknippen?

Wil jij mijn voelsprieten afknippen?

Eens in de zoveel tijd komt deze vraag ter sprake in mijn praktijk:
“Danny wil jij alsjeblieft mijn voelsprietjes afknippen?”

Zo ook laatst weer; een jongetje van rond de 8 jaar. Hij nam wat stil plaats tegenover mij aan tafel en met een serieuze blik vertelde hij wat hem dwars zat. Op school zat het allemaal niet zo mee. Hij had het idee dat niemand hem begreep en dat hij maar moeilijk contact kon maken. Hij voelde ook veel boosheid. 

Hij vertelde ook hoe hij zijn probleem tot nu aanpakte: achter de andere kinderen aan rennen, die vervolgens hard wegrenden. Toen ik vroeg waarom hij hen achterna rende als ze toch steeds wegrenden, vertelde hij dat hij dat deed omdat hij wilde uitleggen dat hij niet stom was, of raar, of gek. Wat hij dan wel was, wist hij eigenlijk ook niet. Dus als ze om uitleg zouden vragen, dan had hij eigenlijk een probleem erbij, want wat zeg je dan?

Zoals hij het vertelde kon ik het bijna letterlijk voor me zien… hoe hij zo ontzettend hard aan het werk was om er voor te zorgen dat anderen hem begrepen en hem oke zouden vinden zoals hij was. Hij was constant bezig om anderen maar te overtuigen dat hij niet raar of gek of stom is. 

Samen zijn we gaan kletsen over zijn gevoelens. Hier moest hij even flink van huilen…. Vooral toen hij voelde dat hij zichzelf eigenlijk ook maar ‘een rare’ vond, dat hij zichzelf eigenlijk ook niet begreep en dat hij zelf ook was gaan geloven dat hij niet oke is zoals hij is. Dat is heel verdrietig! 

We hebben gepraat over voelsprieten en hoog-gevoeligheid. Ik vertelde hem dat ik ook voelsprieten heb die het heel goed doen, net als hij. Dat ik mezelf ook heel vaak ‘een vreemde eend’ heb gevoeld. En dat ik dat nog steeds wel eens voel. Dat ik soms nog steeds denk dat de oplossing is om mezelf klein te maken, uitleg te geven of te bewijzen dat ik wel leuk en goed ben zoals ik ben. Maar dat ik heb geleerd dat je je op die manier eigenlijk alleen maar nog verdrietiger gaat voelen en dat je er doodmoe van wordt. Het is veel fijner en leuker om jezelf te zijn. En als je jezelf bent, dan kom je vanzelf ook mensen tegen die bij je passen. Bij wie je mag zijn wie je bent, zonder er iets voor te hoeven doen. Zonder je te moeten bewijzen of iets te moeten presteren. 

Na ons samen kletsen heb ik hem een sensibehandeling gegeven. Hiermee kun je beweging en ruimte brengen in de thema’s die vast zijn gaan zitten. Daarmee kan stress-energie afgevoerd worden en kan gezonde energie weer door het lichaam stromen. 

Vaak zie ik dat wanneer ik met een behandeling van het kind bezig ben, er bij de moeder ook van alles gebeurt. Kinderen dragen soms ook stukken van thema’s van een van hun ouders. Dat was ook nu het geval. Moeder herkent het verdriet en de pijn van haar zoon in zichzelf ook. Hier hebben we ook meteen naar gekeken met een familieopstelling werkvorm. Hierin hebben we gewerkt aan het feit dat mama ‘de grote’ is en dat hij ‘de kleine’ is. Dat mama haar eigen vraagstukken gaat oppakken. Dat hij dat niet hoeft te doen voor haar. Hiermee viel ook veel last van hem weg. 

Een paar weekjes later was hij weer bij mij in de praktijk. Om te bespreken of het al wat beter ging. Hij heeft echt enorme stappen gezet. Zijn voelsprieten hoefden er niet meer af. Hij rent de kinderen op de speelplaats niet meer achterna. Hij heeft ‘gewoon’ gezegd dat hij hooggevoelig is en dat dat oke is. Ik kon voelen dat hij het van binnen ook echt zo begint te voelen. Echt heel krachtig van hem! Hij heeft hiermee ruimte voor zichzelf gecreëerd en veel moeilijk ‘gedoe’ is daarmee verdwenen of verminderd. Moeder ziet nog maar weinig terug van zijn boosheid. Ze begrijpt ook meer van haar prachtige zoon en kan van daaruit ook beter afstemmen op wat hij nodig heeft. De juf ziet een heel ander kind in de klas. 

Liefs,

Danny van Boxtel
Mijn levensvreugde is zoek…

Mijn levensvreugde is zoek…

Ze belde me een tijdje geleden op met de mededeling dat ze haar levensvreugde kwijt was. Aan haar stem hoorde ik dat ik een al wat oudere mevrouw aan de telefoon had. 

Ze vertelde dat ze 76 jaar was en dat het allemaal niet meer zo lekker ging, haar lichaam deed overal zeer, maar vooral was ze haar plezier in het leven kwijt. En dat paste zó ontzettend niet bij haar. ‘Ja ze zeggen dat het ligt aan dat ik ouder word, maar dat geloof ik niet hoor’. 

Twee weken later was ze bij mij in de praktijk…. Bij de eerste stap binnen, vloeiden de tranen…. 

Ze nam me mee in haar verhaal en ik heb stil en met alle aandacht geluisterd naar haar levensverhaal. Ze vertelde hoe ze drie jaar geleden haar grote liefde kwijt was geraakt na een periode van ernstig ziek zijn en dat ook al haar broers en zussen de afgelopen jaren waren overleden. ‘Ik ben nog maar alleen over…’. 

Deze mevrouw kwam mij duidelijk een ‘kadootje’ brengen in het thema ‘afscheid nemen’ en ‘rouwpijn’. 

Samen zijn we in een opstelling eens gaan kijken naar de zoekgeraakte levensvreugde. Het werd meteen zichtbaar dat er nog niet volledig afscheid genomen was en nog niet volledig gerouwd was om het verliezen van haar grote liefde. Hij liet zich direct in de opstelling zien.
Ze kwam haar angst tegen om hem echt te gaan verliezen. ‘Als ik echt afscheid neem, dan is hij echt weg’: dacht ze…

Ze is hem gaan aankijken, heeft uitgesproken hoe ontzettend veel ze van hem houdt en hoe enorm ze hem mist. Dat ze alle mooie dingen die ze samen deelden mee zal nemen in haar hart. Dat wanneer het haar tijd is, ze weer naar hem toe zal komen. Maar dat ze tot die tijd hier zal zijn. Hier op deze aarde. En dat ze zichzelf nog een mooie tijd gaat geven.

Het was heel emotioneel en meer dan prachtig tegelijk. 

Veel mensen vinden het moeilijk om afscheid te nemen van iemand die hen dierbaar was/is. Afscheid nemen roept de angst op de ander definitief kwijt te raken. Feit is dat er juist echte verbinding vanuit het hart voor in de plaats komt als je de ander de ruimte geeft om te gaan. Het vasthouden van de ander uit angst om te verliezen, blokkeert de liefdesstroom. 

3 weken later kwam ze weer…. Weer vloeiden de tranen bij de eerste stap binnen… maar nu van dankbaarheid… Ze kon haar grote liefde weer om zich heen voelen nu ze haar angst om te verliezen wat meer had losgelaten. Haar lichaam was uit de verkramping geraakt. Ze kon weer zin voelen om dingen te doen. Ze was spullen aan het opruimen gegaan in huis. En ze had de keuze gemaakt om haar huis (wat eigenlijk te groot aan het worden is voor haar) in de verkoop te doen. Iets waar ze al vaker aan had gedacht maar wat ze niet durfde.

‘Hij zit niet in de bakstenen van mijn huis hè? Hij zit in mijn hart en gaat met mij mee waarheen ik ook ga.’ 

En zo is het! 

Mooi dit….. 

Liefs,

Danny van Boxtel
Waar zouden we zijn zonder onze moeder?

Waar zouden we zijn zonder onze moeder?

Om te beginnen zouden we er dan helemaal niet zijn.
Moeders geven ons immers het leven.
Dat is een onnoemelijk groot cadeau….. 

Wij worden allemaal geboren bij de voor ons perfecte moeder. Ze biedt jou precies de juiste randvoorwaarden en mogelijkheden om versneld aangetrild te kunnen worden op de lessen en thema’s die jij in dit leven uit wilt werken. 

Dat aangetrild worden voelt vaak niet fijn…. Sommige ervaringen die je opdoet, kunnen uiterst pijnlijk zijn…. Zo pijnlijk dat je je hart gaat sluiten. Je gaat uit je eigen verbinding. Wilt niet meer in je eigen lichaam aanwezig zijn. Kunt niet meer bij je eigen veiligheid en je eigen bodem. Je vliegt weg. Je bent er wel, maar je bent er ook weer niet. Je kunt daarmee niet meer gaan ontvangen van je moeder…. En dat is een groot gemis….

Je gaat uitreiken naar de buitenwereld… en vergeet jezelf daarbij vast te houden…. Nou eigenlijk vergeet je dat niet. Je kunt dat gewoon niet…. Zonder de krachtbron/ steun van de liefde van je moeder is het moeilijk om jezelf vast te houden. 

Je gaat zoeken naar liefde, erkenning en waardering in de buitenwereld. De leegte in je die ontstaat doordat je jezelf afgesloten hebt voor je moeder moet immers wel gevuld worden. Het voelen van de leegte is te heftig en pijnlijk… Deze leegte vullen, gebeurt vaak door heel hard te werken (voor een ander), door de ander te pleasen, door voor de ander te zorgen… Patronen waarmee je steeds verder bij jezelf vandaan gaat en je jezelf steeds opnieuw verlaat. 

Op deze manier word je heel afhankelijk van de ander… Want wat als die ander weggaat en je niet meer voor hem/ haar kunt zorgen? Wat als je je baan verliest en je daar geen (eigen) waarde meer aan kunt ontlenen? Wat als je relatie verbroken wordt en de ander er niet meer is om jouw behoefte aan liefde te vervullen? Dan kom je weer die enorme leegte en eenzaamheid in jezelf tegen….

Een eenzaamheid die ontstaat doordat je jezelf steeds in de steek laat. Je steeds uit je eigen verbinding gaat en de ander alles geeft van jezelf in de hoop dat je liefde, erkenning en waardering terugkrijgt.  Dat gaat echter op die manier nooit lukken. Je denkt van wel… maar het is in werkelijkheid echt niet zo…. 

Het is belangrijk om de liefde van je moeder (en ook vader) toe te laten in je hart. De liefde van een moeder is een enorme bron van kracht. Het toelaten van de liefde van je moeder zorgt er ook voor dat je je niet alleen voelt of eenzaam. Je voelt je dan gesteund!

Het gaat er om dat je JA gaat leren zeggen tegen al wat je moeder je te geven heeft. En dat is veel! Moeders geven aan hun kinderen… en dat doen ze naar hun beste kunnen. 

Het kan zijn dat je graag meer of anders had willen hebben van haar of iets of anders nodig had gehad van haar. Dat kan…. Dat heb je te nemen…. En van te leren….

Het gaat er om dat je ook daar JA tegen gaat leren zeggen. JA zeggen tegen wat je moeder niet te geven had of heeft maar wat je zo graag wel had gewild of nodig had gehad. 

Hier komen vaak heftige gevoelens van verdriet, eenzaamheid, verlatenheid, en angst bij kijken…. Daar wilde je graag zo ver bij vandaan blijven. Dat zijn precies de gevoelens die je hebt wegstopt en waardoor je in afhankelijke verbindingen met anderen terecht bent gekomen. 

Als je deze gevoelens gaat toelaten, dan kun je ze gaan voelen, verwerken en loslaten. Dan wordt het steeds veiliger om weer in je eigen lichaam aanwezig te zijn. Dan kun je steeds beter de veiligheid in jezelf weer gaan voelen, je eigen bodem. Dan hoef je niet meer steeds uit te reiken naar de ander waarbij je jezelf volledig loslaat. Dan kun je krachtig in je eigen verbinding blijven, jezelf vasthouden en van daaruit de verbinding met de ander aan gaan….

LAAT JE MOEDER,
DE MOEDER ZIJN,
DIE ZE KAN ZIJN.

Dat is namelijk precies wat jij nodig hebt om krachtig van te kunnen groeien!

In mijn praktijk sta ik mensen in deze processen bij…
Ook jij bent welkom hier als je er wat in herkent en hiermee aan de slag wilt. Voel je welkom! 

Liefs,

Danny van Boxtel